تا کجا

دلم برای گرفتن بهانه میگیردسراغ از غزلی عاشقانه میگیردهمان غزل که نوشتی درون چشمانتو بعد از آن گل سرخی جوانه میگیردولم نمیکند آن خاطرات پر احساسکه لحظه لحظه دلم را نشانه میگیردهوا هوای چموشی ست روح باران هماز این هوای غریبه میانه میگیردکسی نخواست بفهمد چرا دل شاعرز دست محفل انس شبانه میگیرددر آن غزل که نوشتی چقدر معصوم استپرنده ای که زدست تو دانه می گیردتو را به جان غزل های خستگی هامانبه آن تبی که ز چشمت زبانه میگیردبدان که وقت عزیز ستاره گشتن رانوشتن غزلی از شما نمیگیردخدا کند که پرنده رها شود ...

ادامه مطلب